لجستیک و زنجیره تامین
این وبلاگ اکنون یکی از مراجع اصلی مباحث لجستیک و زنجیره تامین در ایران است که تاثیرگذاری آن به لطف خدا و تلاش دست‌اندرکاران و پشتیبانی مخاطبان، بسیار زیاد بوده و اکنون در کنار ماهنامه لجستیک و زنجیره تامین یکی از مراجع اصلی درسی و آموزشی کشور شده است. این وبلاگ به طور تخصصی به مباحث حوزه لجستیک و مدیریت زنجیره تامین پرداخته و تلاش می کند موضوعات و مباحث روز مربوط را مطرح کرده و در اختیار دوستداران این حوزه قرار دهد.
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: مرکز پژوهشهای لجستیک و شبکه‌های کسب‌وکار - سه‌شنبه ۱۳٩٥/٧/٢٧

نویسنده: مجتبی سلیمانی سدهی

شهروندان تهرانی و ایرانی که سروکارشان با محدوده مرکز شهر تهران هست سالهای متمادیست با پدیده‌ای محدودکننده روبرو هستند با نام محدوده طرح ترافیک!

گویی علیرغم همه دست‌وپاگیری‌هایش اما به احترام عمر طولانی‌اش، شهروندان با آن اخت گرفته‌اند و زندگی مسالمت‌آمیزی را در کنار هم می‌گذرانند. یا شاید هم از تاختن و اعتراض به این طرح محدودیت‌زا، نتیجه‌ای نگرفته‌اند جز زحمت و فرسایش خود.


شهروندان تهرانی و ایرانی که سروکارشان با محدوده مرکز شهر تهران هست سالهای متمادیست با پدیده‌ای محدودکننده روبرو هستند با نام محدوده طرح ترافیک!

گویی علیرغم همه دست‌وپاگیری‌هایش اما به احترام عمر طولانی‌اش، شهروندان با آن اخت گرفته‌اند و زندگی مسالمت‌آمیزی را در کنار هم می‌گذرانند. یا شاید هم از تاختن و اعتراض به این طرح محدودیت‌زا، نتیجه‌ای نگرفته‌اند جز زحمت و فرسایش خود.

در اولین شماره ماهنامه و در این بخش، تصمیم گرفتیم تا زخمی (شاید هم داغی) کهنه از پیکر جامعه تهران را باز کنیم و در حد وسع و توان، طبیبان و حاذقان حوزه لجستیک درون‌شهری را به مدد طلبیم: "ای که دستت می‌رسد کاری بکن".

ابتدا اجازه دهید مروری کوتاه کنیم بر پیدایش و تحولات این طرح 36 ساله:

درازای عمر طرح ترافیک به 17 خرداد ماه 1359 می‌رسد که در آن تاریخ با تصویب شورای انقلاب، محدوده‌ای در مرکز شهر تهران تعیین گردید تا از ورود کلیه وسایل نقلیه به استثناء وسایل نقلیه مجاز از قبیل وسایل نقلیه عمومی، اتومبیل‌های اورژانس و کادر پزشکی و سرویس‌های دولتی از ساعت 6:30 تا 10 صبح در تمام ایام هفته جز در دو روز آخر هفته و ایام تعطیل جلوگیری بعمل آید.

زمان محدودیت تردد در مرکز شهر از ابتدای سال 1361 تا ساعت 12 افزایش یافت و یک سال بعد یعنی از ابتدای سال 1362 محدودیت تردد در مرکز شهر با 3 ساعت افزایش تا ساعت 15 تعیین گردید.

از پاییز 1367، محدودیت تردد در محدوده طرح ترافیک برای اولین بار شامل وانت بار نیز گردید و از آذرماه 1371 علاوه بر گسترده‌تر شدن محدوده جغرافیایی طرح، ساعت محدودیت تردد نیز تا ساعت 17 افزایش یافت.

از ابتدای آذر 1373 آرم‌های موقت روزانه جهت ورود وسایل نقلیه به داخل محدوده توزیع گردید و از اواخر سال 1379 براساس مصوبه شورای عالی هماهنگی ترافیک، محدوده طرح ترافیک بیش از گذشته گسترش یافت.

و بالاخره از اواسط آذر ماه سال 1384، شهرداری تهران مبادرت به اجرای طرح تردد نوبتی خودروها که بعدها به طرح زوج و فرد معروف شد، کرد. ساعات اجرای این طرح از 30/6 صبح الی 30/19 بعدازظهر و پنج شنبه‌ها از 30/6 صبح الی 13 بعدازظهر می‌باشد.

هدف اصلی که از روز نخست تاکنون برای توجیه طرح ترافیک تهران (که بعدها خیلی از کلان‌شهرهای ایران نیز از آن الگوبرداری کردند) عنوان شده است، کمک به کاهش آلودگی هوای تهران و کاهش ترافیک بوده است.

اما اکنون و با گذشت نزدیک به چهار دهه از اجرای این طرح، آیا واقعا توانسته است در رسیدن به هدف خود موفق شود؟ آیا اکنون نیز همچنان دلیل اصلی تحمیل محدوده طرح ترافیک بر مردم درجهت حمایت از اقشار مردم و کاهش آلودگیست یا دلایل دیگری ادامه آن را ضرورت می‌بخشد؟

برای یافتن پاسخ کافیست در طی روز به محدوده طرح ترافیک مراجعه شود یا پای صحبت ساکنین و شاغلین محدوده نشست. به وضوح می‌توان دریافت که محدودیت طرح ترافیک تنها تاثیری که اکنون ندارد همانا کمک به کاهش آلودگی و ترافیک است!

تراکم و حجم اتومبیلی که در خیابان‌های داخل محدوده در حرکت است به‌گونه‌ای است که اگر طرح ترافیکی هم نباشد شاهد همان تراکم خواهیم بود. چرا که به قول معروف: "نیست بالاتر از سیاهی رنگ". به عبارتی، نقطه تعادل ترافیک داخل محدوده در حالت بدون طرح ترافیک نیز همان خواهد بود که اکنون هست.

کما اینکه چنانچه طرح ترافیکی نمی‌بود شاید کیفیت ماشین‌هایی که در آن محدوده تردد می‌کردند نیز بهتر و بالاتر می‌بود از ماشین‌های غالبا زرد و سبزی[1] که اکنون مجاز به تردد در محدوده هستند و همین به‌نوعی باعث آلودگی کمتر مرکز شهر می‌شد.

اما درعوض، محدوده طرح ترافیک منبع درآمدی خیلی خوبی شده است برای متولیان اصلی این طرح؛ یعنی: شهرداری و پلیس راهنمایی و رانندگی. یکی از محل فروش مجوز ورود به محدوده برای هر کسی که توان مالی‌اش را دارد (قسمی از تبعیض طبقاتی) و دیگری با جریمه‌های رانندگی‌ای که از این محل نصیبش می‌شود. و کی متولیان حاضرند از این پیش‌کش بیزحمت چشم بپوشند؟ قطعا توجیهاتی پیدا می‌شوند که متولیان را بر ادامه این راه نه تنها مجاب بلکه ثابت‌قدم می‌کند! تا مبادا این خوان نعمت برچیده شود.

و صد البته که محدوده طرح ترافیک، قلمرویی انحصاری شده است برای تاخت‌وتاز تاکسی‌هایی که غالبا از رده خارج و آلوده‌کننده هوا هستند و برای بردن‌تان به داخل محدوده‌ای که انحصارش را دارند، کرایه‌ای بیشتر از معمول (و البته قانونی و مصوب) طلب می‌کنند. گویی آن کرایه اضافه‌تر، حق ورودی هست که شهروندان باید برای پا گذاشتن به قلمروی مسافربران زرد و سبز این شهر بپردازند.

 

این یادداشت در ماهنامه لجستیک و شبکه‌های کسب‌وکار (شهریور 95-شماره 1) چاپ شده است.

 

برای آگاهی و دسترسی سریع‌تر به جدیدترین اخبار، تحلیل‌ها، آموزش و گنجینه دانش حوزه لجستیک, زنجیره تامین و شبکه‌های کسب‌وکار به کانال تلگرام ما بپیوندید:

https://telegram.me/amadgaran



[1] کنایه از تاکسی‌های شهر است.

مرکز پژوهشهای لجستیک و شبکه‌های کسب‌وکار
اعضاء: مجتبی سلیمانی سدهی، الناز میاندوآبچی، احسان بلندی‌فر، مهدی همتی، محسن شیخ‌سجادیه، ابوالفضل شفایی، حوریه امیدی
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :






Powered by WebGozar